امید در فلسفه سیاسی رهبر انقلاب / پاسخی به اقدامات اخیر برخی از سیاستمداران پیشکسوت


به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری فارس، مجتبی زارعی، عضو هیئت علمی اندیشه سیاسی اسلامی دانشگاه تربیت مدرس در یادداشتی به ابهامات ایجاد شده از سوی برخی چهره های غربی در فضای مجازی درباره موضوع امید آفرینی پاسخ داد.

متن این یادداشت به شرح زیر است:

معرفی و چیدمان: در روزهای اخیر، برخی اغتشاش گران اقدامات هماهنگی را برای حمله یا انتقاد از هشدار مهم و حکیمانه اخیر رهبر فرزانه انقلاب انجام داده اند که در آن ایشان ناامیدی ملی، رکود و ناکارآمدی مطلق مسئولان مدیریتی ایران و تضعیف دین را القا کردند. . . ایران به عنوان پروژه دشمن شناخته و معرفی شد، اما برخی با ابهام کردن منطق و روش شناسی بحث معظم له در مورد فلسفه امید، به نظر می رسد دوباره شروع به فرافکنی با روش جاهلیت عرفا کرده اند تا از آن فاصله بگیرند. موقعیت ضعف

سوال: آیا طرح بیهودگی، بن بست و کم ادعای ارتداد پروژه دشمن است؟

طرح بحث: شاید بتوان سه مورد فوق را امید به آینده خلاصه کرد، امید مفهومی جناحی و جناحی نیست، امید برای انسان و تمدن ایرانی اسلامی هم امر و هم غایت است. امید یک متغیر وابسته و فصلی نیست، امید به خودی خود یک فلسفه است و باید از فلسفه امید صحبت کرد. امید ملی و تمدنی است. اساسا به نظر من اگر بخواهیم فلسفه سیاسی حضرت آیت الله العظمی خامنه ای را در دو سه علم کلام اجتماعی خلاصه کنیم.. می توان گفت فیلسوف امید و پیشرفت است.

معظم له علاوه بر جایگاه اساسی و فراگیر امید در فلسفه سیاسی خود، به ویژه در سال ۱۳۷۷، تذکرات مهمی را به جامعه نخبگان مبنی بر لزوم ایجاد امیدواری ارائه کردند. آن سال همزمان در دانشگاه تربیت مدرس و در بسیج اساتید کشور بودم. وضعیت در جامعه پیچیده بود. دولت ائتلافی تکنوکرات – اصلاحات کارآمد؛ امید واهی برجام سراب شد، دولت دلیلی برای کار نداشت، گفتار و کردار دولت مستاصل شد، دولت یا برخی وزرا در حال خودباختگی بودند.

بسیج مستضعفین از نظر جهاد و تبیین و امید شروع شد و با اینکه دولت را فکری و عملاً پایین تر از ملت بزرگ ایران می دانستیم، اما باید برای امید کاری می کردیم، میدان جهاد بود. بسیج مادرانه مستضعفین به زودی با بسیج مستضعفین جامعه مرزبندی شد، چه از موضع اصولی و چه انقلابی، داوطلبانه یا غیر ارادی در تخریب خانه امید ملی سهیم بودند و حتی به یاد دارم که بسیج نقطه قوت ملت و ملت است. هماهنگی نیروهای مردمی و شرافتمندانه در بین آنها بسیار سخت و پیچیده است و نیاز به توصیف صدر و آرزوی مدنی همکاری با حدود سی قشر اجتماعی دارد، دستورالعمل ها و هشدارهایی وجود داشت. اگرچه قلب نیروهای مردمی بسیج از دست دولت وقت در رنج بود و خون می ریخت، اما امید مردمی با هویت ملی و فراتر از حکومت حزبی وقت بود.

نیروی بسیج یک نیروی غیردولتی بوده و هست، از یک طرف باید به دولت وقت به خاطر کاستی ها، جنایات و جنایاتش نقد می شد، ملی است. پس باید مردم و صدای مردم بودیم و از سوی دیگر باید به جنگ عظیم ناامیدی می رفتیم. و همینطور بسیج به عنوان ملی ترین نیروی انقلاب به جایی رسید که هم ملت مستاصل نیاز به شفا داشت و هم روحیه تازه ای در دولت مستاصل و منفعل غرب دمیده شد!

اکنون نیز که فقیه فرزانه و فیلسوف امید و پیشرفت که در ابتدای کار دولت مردمی آیت الله رییسی همچنان از امید و دوری از تولید سازمان یافته ناامیدی می گوید، برخی از سیاستمداران و صاحبان توئیتر و تلگرام و همانطور که احزاب اینستاگرامی فکر می کردند این کامنت مصرف دولتی دارد، خیر! امید یک وزارتخانه یا سازمان دولت روحانی و ریاست جمهوری نیست، امید و یاس تولید کننده دو نوع رئیس جمهور، دو وزیر، دو وکیل، دو فرماندار و دو فرماندار و بخشدار هستند. امید خانه پدری، امید کشور ما، امید دین ما، امید ذخیره تمدن ما. و به فرموده معظم له که در جای دیگر فرمودند مهدی موعود امانت دار امید ماست و ….

آره همه و همه جناح‌ها و در هر دوره‌ای که بن‌بست و بیهودگی ایجاد می‌کند، در واقع به جنگ وطن رفته‌اند و آگاهانه یا ناآگاهانه باخته‌اند یا همدست دشمن وطن شده‌اند.

انتهای پیام/




این را به صفحه اول پیشنهاد دهید