سحر، حسرتی که هر سال در دل می ماند / عزاداری خاص مازندرانی ها


گروه زندگی : صبح زود است، هنوز وقت نماز نرسیده است و هیچ نوری در آسمان نیست، اما ابرها به هم چسبیده اند، هر یک از آنها ممکن است در هوای تند و تند مرداد در شمال ببارد. صبح روز عاشورای حسینی است، مردم کم کم با فانوس یا بدون فانوس از خانه خارج می شوند و گرد هم می آیند و انگار می خواهند خبر این واقعه را به یکدیگر بدهند.

مداحی با بلندگو شروع می شود، صبح زود که هوا صاف است، نم نم باران می بارد، اما با عصبانیت صدایش را بلند می کند و می خواند:

“ای صبح تیره دل چرا برمی خیزی از این غم گریه کن”

فردا حسین در دشت کربلا با خون در جگر به شهادت می رسد.

همه با آه و ناله و اشک به مسجد محل می روند و از آنجا به روستا می روند و خونه به خونه می روند و اشعار حزن انگیز شهادت امام حسین (ع) را به زبان مازندرانی می خوانند.

روشن نکنید که صورت دنیا سیاه شده، تجارت مواد مخدر مأموریت خراب شده است.

“دید سیاه باد در دشت کربلا امروز تسکین می یابد”

«آسمان پر از خنده های حسین توست، حالا حسینت بر رکاب پا می گذارد»

* توبه ای که هر سال مؤمنان می خورند

رحمت رمضانی از اهالی یکی از روستاهای شهرستان آمل که هر ساله این آیین را در کنار خانواده، دوستان و آشنایان برگزار می کند، در این باره می گوید: صبح تاریک، نوحه ای از زبان زینب کبری (س) است. یکی از آیین های قدیمی روستاهای مازندران به شمار می رود که در سحر عاشورا مردم از خواب بیدار می شوند و مدیحه سرایی می خوانند و می گویند جنگی در راه است و امام حسین (ع) در آن به شهادت می رسد و این توبه را بیان می کنند. با شعر و غم، اندوه را نشان می دهند.

یادم هست در کودکی قبل از طلوع عاشورا و نماز صبح با پدر و خانواده از خانه بیرون می رفتیم و می گریستیم و این عزاداری با شعرخوانی همراه بود که طرفداران زیادی از کوچک و بزرگ در آن شرکت می کردند. و اشعارشان را خواندند. آرزو می کردند که ای کاش صبح نمی شد تا امام به شهادت رسید».

برخی مازندرانی ها بر این باورند که این مراسم از زمان علویان در مازندران برپا شده است و هنوز بسیاری از روستاها آن را اجرا می کنند، حتی در این ایام کرونا با نقاب و تماشای دور آن را با پای پیاده در محلات اجرا می کردند.

در ساعات اولیه بامداد که هنوز معلوم نیست شب است یا روز، مردم پیاده برای عزای حسین (ع) قدم می زنند و برای اذان صبح آهنگ های حزن انگیز می خوانند، وقتی شروع به گریه می کنند. آن صبح دیگر طلوع کرده است. انجام نمی شود جمعیت به مسجد می روند و نماز می خوانند. از مردان هفتاد ساله گرفته تا کودکان سه و چهار ساله و مادران داغدار در این مراسم شرکت می کنند و اگرچه در برخی روستاها یا شهرها از بین رفته است، اما هنوز بسیاری از روستاها آن را در صبح عاشورای حسینی اجرا می کنند.

صبح امروز صدای ریش سفیدان و ریش سفیدان روستاها در گوشه و کنار منطقه می کوبند و مدیحه سرایی می کنند تا پس از یک قرن این میراث گم نشود. یکی از اهالی شهر جدید مازندران درباره معنای صبح تاریک می گوید: در روایت است که این سخنان در کلام برادران و خواهران حضرت زینب(س) است (ص تکیه ها و سقاخانه ها هر سال در سال ۱۳۹۰ برگزار می شود. محلات

در برخی از روستاها این مراسم با چراغ و فانوس انجام می شود، مانند مراسم تازه آباد که چراغی در دست دارد و شعر می خواند و برخی دیگر پیاده راه می روند و «مکان طلوع خورشید» و «صبح تاریک» را می خوانند. “.

«حمید زائر عمالی» از مردم روستای اومل نکا نیز در مورد این مراسم می گوید که مردم به آن علاقه زیادی دارند و در بسیاری از نقاط این استان این مراسم را در سوگ جان باختن امام حسین (ع) و یارانش برگزار می کنند. صبح از عاشورا

این مراسم امروز و در اوایل صبح عاشورا دوباره مانند هر سال با حضور اهالی محل و علاقمندان برگزار شد.

انتهای پیام/




این مقاله را به صفحه اول پیشنهاد دهید