سعید روستایی: فیلم من درباره تحریم است


به گزارش خبرگزاری فارس، در آخرین روزهای فروردین ۱۴۰۱، خبر رسید که فیلم «برادران لیلا» یکی از فیلم های بخش اصلی جشنواره کن است و سعید روستایی در کنار جهانی به چشم می خورد. فیلمسازان سرشناس . . از آن روز تا به امروز نام این فیلم همواره با حواشی مختلفی همراه بوده است. هفته گذشته خبری مبنی بر توقیف این فیلم فضای رسانه ای کشور را پر کرد و سازمان سینمایی از عدم پروانه نمایش این فیلم خبر داد. در این چند روز جواد نوروزبیگی تهیه کننده فیلم و پیمان معادی بازیگر فیلم نیز در گفت وگویی تاکید کردند که مسائل و مشکلات این فیلم با گفت و گو قابل حل است. پیمان معادی در لایو ۳ ساعته اینستاگرام با حضور کیوان کثیریان منتقد سینما شرکت کرد و به برخی ابهامات پیرامون جشنواره کن و حواشی آن و همچنین سوالات دیگر شرکت کنندگان در این لایو پاسخ داد. پیمان معادی در این گفتگو بابت بی توجهی مردم به موضوع کلانشهر آبادان عذرخواهی کرد.

او در کنار حرفه ای بودن کارگردان معادی سعید روستایی که برای نمایش «برادران لیلا» در جشنواره مونیخ حضور دارد، درباره سانسور اکران در ایران گفت: «هنگام نوشتن فیلمنامه فشاری وجود ندارد و بعد از نوشتن فیلمنامه، بیایید نتیجه بگیریم. پروانه ساخت فیلم». ابتدا فیلمنامه را به وزارت فرهنگ و ارشاد تحویل دادیم که این مراحل به صورت کاملا قانونی برای فیلم «برادران لیلا» انجام شد و فیلم کاملا قانونی ساخته شد. پیش از این برای ارسال فیلم به جشنواره های خارجی این اتفاق می افتاد که تهیه کنندگان فیلم را به جشنواره ها می فرستادند تا همزمان کار صدور مجوز نیز انجام شود. برای فیلم «برادران لیلا» هم همین کار را کردیم، اما فرصت نداشتیم پروانه نمایش بگیریم. وزارت ارشاد از ما خواسته بود که بازسازی هایی را انجام دهیم که بخشی از کارهای انجام شده بود و انجام بخشی دیگر از آن بازسازی ها برای من سخت بود زیرا فکر می کنم فیلم آسیب جدی می بیند. در مجموع باید مشکلات فیلم مورد بحث و مذاکره قرار گیرد.

وی همچنین درباره تحریم ها و تاثیر آن بر زندگی مردم گفت: بخش بزرگ و مهمی از فیلم من درباره تحریم ها است، اما می توان سریالی درباره تحریم ها و اتفاقات ایران ساخت چون غرب با دولت ایران مشکل داشت اما فقط مردم بهای آن را پرداختند و برگشتند. یعنی افزایش قیمت های روزانه، هفتگی و ماهانه فشار زیادی به مردم وارد می کرد و فقط به مسائل اقتصادی محدود نمی شد، بلکه فقط در حوزه دارو بود. هیچ کشوری حاضر نشد به ما دارو بدهد. من سی یا چهل برابر برای خانواده ام پول می دادم، بنابراین به سختی می توانستم درمان پیدا کنم. این یک فاجعه است که اتفاق افتاده و ادامه دارد.

انتهای پیام/




این را به صفحه اول پیشنهاد دهید