واکنش عرفان پور به یادداشت محسن پرویز: شعر حتی در بین اهل فرهنگ هم عجیب است!


به گزارش خبرگزاری فارس، یکی از موضوعات مطرح شده در دیدار شاعران با آیت الله رئیسی رئیس جمهور، درخواست میلاد عرفان پور برای راه اندازی تشکل شعر مستقل جدید بود که محسن پرویز، رئیس انجمن قلم ایران و رئیس جمهور اسبق. معاون فرهنگی و ارشاد اسلامی چندی پیش در یادداشتی از این موضوع انتقاد کرد و نوشت:

تاریخ دوباره تکرار می شود؛ متاسفانه!

آقای. وزیر مراقب باشید عجولانه تصمیم نگیرید.

در اردیبهشت ۱۳۸۸ در مراسم افتتاحیه اولین همایش شاعران ایران و جهان در تالار وحدت تهران میزبان این مراسم [سیدعباس سجادی] وی پس از مقایسه حوزه شعر و فیلم گفت که به نمایندگی از شاعران فعلی می خواهد در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تشکلی مستقل برای «شعر» (چیزی شبیه دفتر موسیقی یا دفتر هنرهای تجسمی) راه اندازی کند. . ) و از حضار خواست در صورت موافقت کف بزنند. تالار وحدت مملو از شاعران ایرانی و خارجی و علاقه مندان به ادبیات فارسی شد و صدای تشویق سالن را به لرزه درآورد. البته این رای به تشویق حاضران در جلسه ختم نشد. در پاسخ به این درخواست گستاخانه، رئیس جمهور وقت با عجله از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی خواست تا معاونت در حوزه شعر و ادب فارسی را انتخاب کند.

در تیرماه ۱۴۰۱ به همراه جمعی از شاعران و اهالی فرهنگ به دیدار رئیس جمهور پرافتخار رفتیم. تاریخ تکرار شد و یکی از شاعران در سخنانش با استدلالی مشابه خواست تشکل جدیدی برای شعر در وزارت ارشاد تأسیس کند!

در سال ۲۰۰۹، یادداشتی نوشتم که بخشی از آن را تکرار می کنم:

۱. ایجاد سازمان جدیدی به نام «شعر» (دفتر یا اداره یا مرکز یا سازمان) چقدر مؤثر است و تا چه اندازه می تواند به گسترش و پیشرفت امور کمک کند؟ چه برنامه عملیاتی در حوزه شعر مطرح شد که به دلیل نبود چنین سازمانی به تعویق افتاد؟

۲. بسیاری از همان افرادی که فکر می کنند نبود سازمان های دولتی کار را تضعیف می کند، از سوی دیگر، همیشه می خواهند امور را به بخش غیردولتی بسپارند و مالکیت دولت را کاهش دهند (و گاه تا آنجا پیش می روند که به تعطیلی ادارات فکر می کنند. سازمان های دولتی به عنوان راه حل همه مشکلات).

به عبارت دیگر، در جایی که سازمانی وجود دارد، عده ای می خواهند آن را محدود یا حتی برچیده کنند و شکنندگی کسب و کار را به دخالت دولت نسبت دهند و در جایی که سازمانی وجود ندارد، می خواهند آن را گسترش دهند و تأسیس کنند (تا زمانی که ظلم شود که اگر شما به آن منطقه رفت، جبران شود)! و معلوم می‌شود که دولت‌ها اغلب سازمان‌دهی مناسب و متخصص (حتی در طول سال‌ها) را به دست نمی‌آورند.

۳. نه تنها شعر، ادبیات داستانی نیز فاقد تشکیلات مستقل در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. تاریخ (به عنوان مادر ادبیات نمایشی و سینما) هیچ سازمانی در وزارتخانه ندارد. ایجاد تشکلی برای حوزه شعر، حداقل از سوی داستان نویسان، درخواست مشابهی را در پی خواهد داشت.

۴. در حوزه هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ساختار بر اساس نوع هنر است و بنابراین هر یک از هنرهای مرتبط دارای یک سازمان هستند. اما در مورد معاونت فرهنگی اینگونه نیست و باید در ادارات و ادارات موجود کار انجام شود. اگر قرار است دفاتر یا بخشهای تخصصی اداره بخشهای مختلف را بر عهده گیرند، باید «دفتر یا اداره شعر، بخش ادبیات داستانی، گروه حکمت و اندیشه و فلسفه، گروه تاریخ و مانند آن» ایجاد شود.

۵. مشکل اصلی سازماندهی نیست. سازمان کار نمی کند مردم کار می کنند. در جایی که سازمان وجود داشته باشد، اما انگیزه و مدیر توانمند نباشد، کاری انجام نمی شود و بالعکس.

عرفان پور: شعر حتی در بین اهل فرهنگ هم عجیب است!

یادداشتی در مورد جایگاه آقا خواندم. دکتر. و پرویز که عمیقاً به قلم و اندیشه او ارادت دارم. انتظار داشتم رویکرد نوشته شما برای تجلیل و احیای جایگاه این هنر شگفت انگیز باشد، اما چیزی که یافتم خلاف تصور من بود. از آنجایی که این یادداشت به گونه‌ای تنظیم شده است که خواسته اینجانب مبنی بر لزوم احیای جایگاه شعر در وزارت ارشاد را برآورده کرده و به صورت عمومی منتشر شده است، تمایل خود را برای گفتگوی تک به تک با دکتر دکتر کنار می‌گذارم. من می گویم.

۱- مطالب خود را بر این مبنا قرار دادند که تلاش برای احیای جایگاه شعر در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که منجر به تصمیمی عجولانه و ناپخته در سال ۱۳۸۸ شد، به دلیل احتمال تکرار آن وضعیت، بیهوده و غیرمنطقی است. . .

اساساً این مقایسه به ذهن اکثر کسانی که در این دوره به ساختار خاص شعر می اندیشیدند، خطور می کند، اما منطقاً ناقص است زیرا اگر تقاضای یک نیاز و اولویت در عین حال یک نیاز پیدا نکند، دلیل نمی شود. نتیجه مطلوب در آینده نیز خواهد بود، از دلسوزان می ترسند اگر شکست بخورند، زبان خود را در دهان خود فرو می کنند و چیزی نمی گویند. اما این را هم می دانیم که گاهی در زمینه اجرای یک کار مهم، محدودیت های خودساخته و برخوردهای سطحی برای حل تکلیف، کار را از مدار دلخواه خارج می کند.

۲- مورد دیگر این است که آقای. دکتر. پرویز در تحلیل خود جایگاه شعر در ایران را با سایر هنرها به ویژه ادبیات داستانی برابر دانسته و پیشنهاد کرده است: «ایجاد تشکلی برای حوزه شعر، حداقل به درخواست نویسندگان خواهد انجامید. از داستان.”

در پاسخ به این سوال، فکر می‌کنم حداقل لازم است به خاطر داشته باشیم که همه هنرها عزیز و ارزشمند هستند، اما اولین هنر ایرانیان از دیرباز شعر بوده و هست. اگر میراث فرهنگی حوزه شعر و شاعران بزرگ ایران زمین را از فرهنگ دور کنید، چه ارزشی دارد که باقی مانده است؟ علاوه بر احترام و تحمیل هنر و اهمیت داستان نویسی، اگر قدرت ایرانیان و ثروت ایرانیان را در شعر و داستان سنجید، آیا این قابل مقایسه است؟!

یادم هست رهبر انقلاب یک بار گفتند که اگر اجازه داشته باشیم از یک هنر حمایت کنیم و روی آن سرمایه گذاری کنیم، بی شک آن هنر شعر خواهد بود. هنری که متاسفانه عجیب ترین هنری است که وزارت ارشاد در این سال ها داشته است. همچنین چه اشکالی دارد که چارچوب بهتری برای داستان نویسی ایجاد کنیم.

۳- آقای دکتر. پرویز نازنین گفت مردم کار را حرکت می دهند نه سازه ها و تعبیه ساختار مستقل برای شعر بی فایده است. مقاله کاملاً صحیح است، اما با آن، بستن و حذف تمام ساختارهای مؤثر و ضروری موجه است. آیا این چنین تصمیم منطقی است؟! خودآموخته‌ها، خلاقان و جریان‌سازان اگر پشتیبان‌ها و راه‌آهن‌های کلیدی را برای سازمان‌های چابک و هوشمند فراهم کنند، می‌توانند فرهنگ را ارتقا دهند. اگر اصولاً ساختارها مانع پیشرفت هنر و ادبیات می‌شوند، لطفاً تمام ساختارهای هنری و فرهنگی را تعطیل کنید تا آرامش پیدا کنیم.

۴- استاد پرویز محترم و عزیز، ما هم مثل شما بسیار نگران هستیم که با یک تصمیم عجولانه به این مطالبه پاسخ نامطلوب داده شود و نهادی ناکارآمد نصب شود و بدتر از آن یک فرد ناکارآمد آن را به عهده بگیرد. اما ما امیدواریم و امید جوهر حرکت است. همه اینها نیمه خالی لیوان است حتی اگر نیمه خالی لیوان باشد. اگر مجبور بودیم اینطور ریسک کنیم، شما و والدین ما هیچ انقلابی نمی کردید.

خداوند آنها را حفظ کند و بر ما کوچکترین ها سایه همه دلسوزان فرهنگ و ادب باشد.

انتهای پیام/




این مقاله را به صفحه اول پیشنهاد دهید